Tel: +98 21 2656 6018

شرکت خدمات مسافرتي، جهانگردي و طبيعت گردی

نپالی ها اغلب پیرو دیانیت هندو هستند و در ظاهری تفاوت چندانی بین نپالی‌ها و مردمان شمال شرق هند وجود ندارد. 
مردم نپال دارای اسمهای مشابه هستند. نام وسط «بهادر» نامی بسیار مرسوم در بین نپالی‌ها است. گورونگ (Gurung) که اشاره به قومیت گورونگ دارد نام خانوادگی بیش از ۱۵ درصد نپالی هاست. از دیگر نام‌های رایج می‌توان به تاپا (Thapa) و تامانگ Tamang اشاره کرد. 
نپالی یک زبان هندوآریائی است که در نپال، بوتان و بخش‌هایی از هند و میانمار تکلم می‌شود. شمار گویشوران این زبان حدود ۳۰ میلیون برآورد شده که ۲۲ میلیون نفرشان آن را در مقام زبان مادری تکلم می‌کنند. 
نپالی زبان رسمی کشور نپال و زبان مادری  نیمی از اهالی این کشور است. همچنین یکی از ۲۳ زبان رسمی هندوستان است که در هشتمین پیوست قانون اساسی هند منظور شده. نپالی زبان رسمی استان سیکیم و منطقه دارجلینگ در بنگال غربی است. شکل نوشتاری این زبان از سده ۱۲ پدید امد و با خط دِوَناگَری نوشته می‌شود. طبقه‌بندی کلی گونه‌های نژادی کشور نپال مشخص نموده است که این کشور شامل آریاها از شمال هندوستان، مغولها از قبایل بومی هیمالایایی، تبتی‌ها از شمال ونیز برمه‌ای‌ها از شرق می‌باشد.
نپالی در گذشته با نام‌های دیگری شناخته می‌شد؛ از جمله گورخالی، پارباتایا و خاسکورا 
جمعیت این کشور حدود ۲۹ میلیون و ۵۱۹ هزار نفر با میانگین سنی ۲۱ سال است. امید به زندگی برای زنان ۶۰ و برای مردان ۶۱ سال است. حدود 5/0 درصد از جمعیت بزرگسال این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند. حدود ۸۱ درصد از مردم این کشور پیرو آیین هندو، ۱۱ درصد بودایی و چهار درصد مسلمان هستند.که از گروههای گوناگون تشکیل یافته است. در منطقه کاتماندو35 ، پایتخت این کشور نوار36ها  دارای برتری هستند. در حقیقت گفته می‌شود که فرهنگ جدید نپال ریشه در فرهنگ نوار دارد. در شرق این کشور کیرانتیها37 و در کوههای شمالی و شرقی هم بوتیاها38، شرپاها39، لیمبوها40، رایها41، تامانگها42 زندگی می‌کنند.  گور.نگها43، تاکالینها44 و ماگارها45 نیز مناطق کوهستانی مرکزی را اشغال نموده‌اند و سونوارها46 و چتراها47 هم در منطقه غربی سکونت دارند. در منطقه جنوبی اطراف ترای48 نیز تالوها49 و چندین گروه دیگر زندگی  می‌کنند. اکثر بودایی ها در پایتخت زندگی می کنند که بزرگ ترین معبد آنها «شمبو» نیز در پایتخت قرار دارد که با کمک کشور چین و ژاپن بر بالای کوهی ساخته شده است.(1) ژاپنی ها بدون دریافت هر گونه وجهی خیابان های اصلی، ترمینال و برخی بناهای دیگر را در پایتخت نپال ساخته اند. 
اکثر مسلمانان در شهری به نام نیپاگنج (که در مرز هند در جنوب واقع است) ساکن هستند. گروهی از مسلمانانِ دارای فرهنگ و سواد نیز در شهری به نام جنکپور ساکن اند.
درگذشته تنها ناحیه اطراف کاتماندو حوزه نپال نام داشت، اما امروزه تمامی کشور، نپال نامیده می‌شود.در حال حاضر کاتماندو مرکز تجاری و فرهنگی این کشور است. اما در گذشته، ایالت آزاد نپال با وجود کوچک بودنش دارای دهکده‌های پراکنده بسیاری بوده‌است. این دهکده‌ها معمولا در دره‌هایی دورافتاده و دور از دسترسی قرار دارند زیرا تمامی نقاط این کشور، کوهستانی بوده و دارای مناطق مسطح نسبتاً کمی می‌باشد. به استثناء کاتماندو، تمامی این دهکده‌ها که آداب و رسوم وسنن بسیاری را می‌توان در آنها یافت پاهادها50 نامیده می‌شوند. همراه با نوسازی نپال مهاجرت  و هجوم مردم از این دهکده‌ها به سوی کاتماندو افزایش پیدا کرده است که در نتیجه فرهنگ و سنت دورانهای خوب و کهن در حال از دست رفتن است. تنها چیزی که در این کشور نسبت به دوران قدیم تفاوتی نکرده، روش کشاورزی آن است که در جلگه‌های مسطح و نواحی کوهستانی به یک صورت می‌باشد و همچنین وضعیت کشاورزی و نیز سبک زندگی مربوط به آن، که به سادگی هم تغییر نخواهد کرد، اساس ویژگی متمایز کننده‌ی نپال را تشکیل داده است. در کشور کوهها وتپه‌ها به زراعت مانند این مثل که می‌گوید " کاشتند زمین راه یافتن به بهشت است"، با دیده احترام نگریسته می‌شود. محصولات این کشور شامل جو، ارزن، گندم سیاه و ذرت است. هنگامیکه زمینی در اثر استفاده زیاد از مواد غذایی تهی می‌گردد، مردم نپال آن را برای چند سال رها می‌سازند و برای کشاورزی از زمین‌های دیگر استفاده می‌کنند. این نوع زراعت ابتدا توسط اقوام مغول به کار می‌رفته‌است. در مناطقی هم که آب به آسانی در دسترس قرار می‌گیرد، کاشت برنج توسط اقوام آریایی روتج دارد. قبایلی مانند تبتی‌ها و شرپاها که در نقاط مرتفع‌تر زندگی می‌کنند و در ارتباط مستقیم با کوههای هیمالایا می‌باشند، علاوه بر زراعت به پرورش حیوانات نیز می‌پردازند. در نقاط مرتفع‌تر از 400 متر محصولاتی مانند سیب‌زمینی و گندم سیاه کاشته می‌شود و حیواناتی از قبیل گوسفند، بز، گاومیشو زوپکیو51 پرورش می‌یابد. حجم بیشتر کار در این مناطق توسط زنان انجام می‌گیرد و مردان بیشتر به کار نگهداری از کودکان می‌پردازند. خرد کردن وسوزاندن باقیمانده‌ی گیاهان در زمین‌های کاشته شده نیز هنوز در این مناطق رواج دارد به طوریکه از پاییز تا زمستان و در حقیقت تا بهار مزارع باز و مناطق درو شده‌ای که در ارتفاع بیش از 4000 متر واقع شده‌اند به آتش کشیده می‌شوند. بدین ترتیب دیده رشته‌کوهی که به طور کامل در دود حاصل از این کار پوشیده شده است، منظره‌ای غیرعادی نیست.فعالیت‌های 90% از جمعیت نپال که به کار کشاورزی و دامپروری مشغول هستند، حامی اقتصاد و مردم این سرزمین می‌باشد.
از نظر رفتاری مردم نپال اغلب مردمی سالم هستند و حقوق دیگران را رعایت می کنند. دروغ نمی گویند و بسیار ساده اند. عقاید جانگرایی (animism) در میانشان رایج است  و در انجام مراسم دینی مقید هستند. به عنوان مثال روزی برای احترام گذاری به مار و روزی برای محترم شمردن مشخص شده است. از دیگر عقاید آن ها این است که هرگاه فردی از خانواده نپالی ها مریض شود و بیماری او طول بکشد، به گونه ای که احساس کنند در حال مردن است، سریعا او را از خانه خارج کرده به کنار رودخانه انتقال می دهند تا فرشته مرگ خانه اش را نبیند، مبادا افراد سالم خانواده نیز از دست او در امان نمانند.
 
 
 
نپالی ها اغلب پیرو دیانیت هندو هستند و در ظاهری تفاوت چندانی بین نپالی‌ها و مردمان شمال شرق هند وجود ندارد. 
مردم نپال دارای اسمهای مشابه هستند. نام وسط «بهادر» نامی بسیار مرسوم در بین نپالی‌ها است. گورونگ (Gurung) که اشاره به قومیت گورونگ دارد نام خانوادگی بیش از ۱۵ درصد نپالی هاست. از دیگر نام‌های رایج می‌توان به تاپا (Thapa) و تامانگ Tamang اشاره کرد. 
نپالی یک زبان هندوآریائی است که در نپال، بوتان و بخش‌هایی از هند و میانمار تکلم می‌شود. شمار گویشوران این زبان حدود ۳۰ میلیون برآورد شده که ۲۲ میلیون نفرشان آن را در مقام زبان مادری تکلم می‌کنند. 
نپالی زبان رسمی کشور نپال و زبان مادری  نیمی از اهالی این کشور است. همچنین یکی از ۲۳ زبان رسمی هندوستان است که در هشتمین پیوست قانون اساسی هند منظور شده. نپالی زبان رسمی استان سیکیم و منطقه دارجلینگ در بنگال غربی است. شکل نوشتاری این زبان از سده ۱۲ پدید امد و با خط دِوَناگَری نوشته می‌شود. طبقه‌بندی کلی گونه‌های نژادی کشور نپال مشخص نموده است که این کشور شامل آریاها از شمال هندوستان، مغولها از قبایل بومی هیمالایایی، تبتی‌ها از شمال ونیز برمه‌ای‌ها از شرق می‌باشد.
نپالی در گذشته با نام‌های دیگری شناخته می‌شد؛ از جمله گورخالی، پارباتایا و خاسکورا 
جمعیت این کشور حدود ۲۹ میلیون و ۵۱۹ هزار نفر با میانگین سنی ۲۱ سال است. امید به زندگی برای زنان ۶۰ و برای مردان ۶۱ سال است. حدود 5/0 درصد از جمعیت بزرگسال این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند. حدود ۸۱ درصد از مردم این کشور پیرو آیین هندو، ۱۱ درصد بودایی و چهار درصد مسلمان هستند.که از گروههای گوناگون تشکیل یافته است. در منطقه کاتماندو35 ، پایتخت این کشور نوار36ها  دارای برتری هستند. در حقیقت گفته می‌شود که فرهنگ جدید نپال ریشه در فرهنگ نوار دارد. در شرق این کشور کیرانتیها37 و در کوههای شمالی و شرقی هم بوتیاها38، شرپاها39، لیمبوها40، رایها41، تامانگها42 زندگی می‌کنند.  گور.نگها43، تاکالینها44 و ماگارها45 نیز مناطق کوهستانی مرکزی را اشغال نموده‌اند و سونوارها46 و چتراها47 هم در منطقه غربی سکونت دارند. در منطقه جنوبی اطراف ترای48 نیز تالوها49 و چندین گروه دیگر زندگی  می‌کنند. اکثر بودایی ها در پایتخت زندگی می کنند که بزرگ ترین معبد آنها «شمبو» نیز در پایتخت قرار دارد که با کمک کشور چین و ژاپن بر بالای کوهی ساخته شده است.(1) ژاپنی ها بدون دریافت هر گونه وجهی خیابان های اصلی، ترمینال و برخی بناهای دیگر را در پایتخت نپال ساخته اند. 
اکثر مسلمانان در شهری به نام نیپاگنج (که در مرز هند در جنوب واقع است) ساکن هستند. گروهی از مسلمانانِ دارای فرهنگ و سواد نیز در شهری به نام جنکپور ساکن اند.
درگذشته تنها ناحیه اطراف کاتماندو حوزه نپال نام داشت، اما امروزه تمامی کشور، نپال نامیده می‌شود.در حال حاضر کاتماندو مرکز تجاری و فرهنگی این کشور است. اما در گذشته، ایالت آزاد نپال با وجود کوچک بودنش دارای دهکده‌های پراکنده بسیاری بوده‌است. این دهکده‌ها معمولا در دره‌هایی دورافتاده و دور از دسترسی قرار دارند زیرا تمامی نقاط این کشور، کوهستانی بوده و دارای مناطق مسطح نسبتاً کمی می‌باشد. به استثناء کاتماندو، تمامی این دهکده‌ها که آداب و رسوم وسنن بسیاری را می‌توان در آنها یافت پاهادها50 نامیده می‌شوند. همراه با نوسازی نپال مهاجرت  و هجوم مردم از این دهکده‌ها به سوی کاتماندو افزایش پیدا کرده است که در نتیجه فرهنگ و سنت دورانهای خوب و کهن در حال از دست رفتن است. تنها چیزی که در این کشور نسبت به دوران قدیم تفاوتی نکرده، روش کشاورزی آن است که در جلگه‌های مسطح و نواحی کوهستانی به یک صورت می‌باشد و همچنین وضعیت کشاورزی و نیز سبک زندگی مربوط به آن، که به سادگی هم تغییر نخواهد کرد، اساس ویژگی متمایز کننده‌ی نپال را تشکیل داده است. در کشور کوهها وتپه‌ها به زراعت مانند این مثل که می‌گوید " کاشتند زمین راه یافتن به بهشت است"، با دیده احترام نگریسته می‌شود. محصولات این کشور شامل جو، ارزن، گندم سیاه و ذرت است. هنگامیکه زمینی در اثر استفاده زیاد از مواد غذایی تهی می‌گردد، مردم نپال آن را برای چند سال رها می‌سازند و برای کشاورزی از زمین‌های دیگر استفاده می‌کنند. این نوع زراعت ابتدا توسط اقوام مغول به کار می‌رفته‌است. در مناطقی هم که آب به آسانی در دسترس قرار می‌گیرد، کاشت برنج توسط اقوام آریایی روتج دارد. قبایلی مانند تبتی‌ها و شرپاها که در نقاط مرتفع‌تر زندگی می‌کنند و در ارتباط مستقیم با کوههای هیمالایا می‌باشند، علاوه بر زراعت به پرورش حیوانات نیز می‌پردازند. در نقاط مرتفع‌تر از 400 متر محصولاتی مانند سیب‌زمینی و گندم سیاه کاشته می‌شود و حیواناتی از قبیل گوسفند، بز، گاومیشو زوپکیو51 پرورش می‌یابد. حجم بیشتر کار در این مناطق توسط زنان انجام می‌گیرد و مردان بیشتر به کار نگهداری از کودکان می‌پردازند. خرد کردن وسوزاندن باقیمانده‌ی گیاهان در زمین‌های کاشته شده نیز هنوز در این مناطق رواج دارد به طوریکه از پاییز تا زمستان و در حقیقت تا بهار مزارع باز و مناطق درو شده‌ای که در ارتفاع بیش از 4000 متر واقع شده‌اند به آتش کشیده می‌شوند. بدین ترتیب دیده رشته‌کوهی که به طور کامل در دود حاصل از این کار پوشیده شده است، منظره‌ای غیرعادی نیست.فعالیت‌های 90% از جمعیت نپال که به کار کشاورزی و دامپروری مشغول هستند، حامی اقتصاد و مردم این سرزمین می‌باشد.
از نظر رفتاری مردم نپال اغلب مردمی سالم هستند و حقوق دیگران را رعایت می کنند. دروغ نمی گویند و بسیار ساده اند. عقاید جانگرایی (animism) در میانشان رایج است  و در انجام مراسم دینی مقید هستند. به عنوان مثال روزی برای احترام گذاری به مار و روزی برای محترم شمردن مشخص شده است. از دیگر عقاید آن ها این است که هرگاه فردی از خانواده نپالی ها مریض شود و بیماری او طول بکشد، به گونه ای که احساس کنند در حال مردن است، سریعا او را از خانه خارج کرده به کنار رودخانه انتقال می دهند تا فرشته مرگ خانه اش را نبیند، مبادا افراد سالم خانواده نیز از دست او در امان نمانند.