Tel: +98 21 2656 6018

شرکت خدمات مسافرتي، جهانگردي و طبيعت گردی

کنیا در ساحل شرقی قاره آفریقا در کنار اقیانوس هند قرار گرفته است و طبیعت منحصر بفردش هر ساله گردشگران زیادی را به آن جذب می‌کند.

در دره بزرگ ریفت در این کشور نخستین نشانه‌های زندگی انسان یافت شده است.

کنیا با اتیوپی، سومالی، تانزانیا، اوگاندا و سودان هم‌مرز است. این کشور از نظر وسعت چهل و هفتمین کشور جهان است.

کنیا یکی از بهترین خاک‌های قاره آفریقا را برای کشاورزی دارد. آب و هوای آن استوایی است. این کشور دو قله بلند معروف دارد: قله کنیا و کلیمانجارو. قله کلیمانجارو در مرز کنیا و تانزانیا قرار گرفته است.

کنیا عضو گروه G15 است که کشورهای ایران، شیلی، اندونزی، نیجریه، سریلانکا، آرژانتین، الجزایر، مصر، مالزی، پرو، ونزوئلا، برزیل، هند، جامائیکا، مکزیک، سنگال و زیمبابوه هم در آن عضو هستند.

سیاست در کنیا :

سیاست در کنیا در قالب حکومت جمهوری دموکراتیک  تعریف می‌شود که رئیس‌جمهور در آن در راس امور قرار دارد. رئیس جمهور کنیا هم رئیس حکومت است و هم رئیس دولت.

این کشور در سال 1963 میلادی از زیر سلطه انگلستان خارج شد و استقلال یافت. این استقلال به رهبری جومو کنیاتا تحقق یافت که تا سال 1978 که دانیل اراپ موی به قدرت رسید، حدود 24 سال زمامدار این کشور بود.

نرخ بیکاری بالا، رواج کارهای غیرقانونی و فقر مهمترین معضلات این کشور هستند. اغلب مردم کنیا زیر خط فقر بین‌المللی (یک دلار در روز) زندگی می‌کنند.

اقتصاد در کنیا

تولید ناخلص داخلی این کشور در سال 2006 میلادی با رشدی 1/6درصدی نسبت به سال پیش از آن، 48/41میلیارد دلار بود.

1/963 میلیون نفر نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند که 75 درصد آنها در بخش کشاورزی مشغول به کار هستند. نرخ بیکاری در کنیا بسیار بالاست و در سال 2001 میلادی 40 درصد از نیروی آماده به کار این کشور بیکار بود.

نیمی از مردم این کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند و نرخ تورم در کنیا 5/14 درصد است. صادرات این کشور شامل چای، صنایع‌دستی، قهوه، مواد پتروشیمی و ماهی است که به کشورهای اوگاندا (9/15 درصد)، انگلیس (3/10درصد)، آمریکا (2/8 درصد)، هلند(9/7 درصد)، تانزانیا (7/7درصد) و پاکستان (9/4 درصد) صادر می‌شود.

محصولات وارداتی این کشور شامل ماشین آلات و تجهیزات حمل‌و‌نقل، محصولات پتروشیمی، وسایل موتوری، آهن و فولاد و مواد پلاستیکی است که از کشورهای امارات متحده عربی (8/11درصد)، هند (8/8درصد)، چین (3/8 درصد)، عربستان سعودی(3/8درصد)، آمریکا (7 درصد)، آفریقای جنوبی (4/6 درصد)، انگلیس (3/5 درصد) و ژاپن(7/4درصد) وارد می‌شوند.

مردم کنیا :

36 میلیون و 913 هزار و 721 نفر در کنیا زندگی می‌کنند. میانگین سنی آنها 6/18 سال است. امید به زندگی در این کشور برای مردان24/55 سال است و برای زنان 37/55 سال.

7/6درصد از مردم آن به ایدز مبتلا هستند و در سال 2003 میلادی 150 هزار نفر بر اثر این بیماری جان خود را از دست دادند.

45 درصد از مردم آن پروتستان و 33 درصد پیرو کلیسای کاتولیک رم هستند. 10 درصد از جمعیت آن هم مسلمان هستند.

زبان رسمی این کشور به دلیل اینکه سال‌ها مستعمره انگلیس بود، انگلیسی است. زبان سواحیلی نیز در این کشور به عنوان زبان رسمی استفاده می‌شود.

ارتباطات در کنیا :

293 هزار و 400 خط تلفن ثابت و 485/6خط تلفن همراه در این کشور وجود دارد. دامنه اینترنتی آن ke. است. 77/2میلیون نفر در این کشور کاربر اینترنت هستند.

کنیا در ساحل شرقی قاره آفریقا در کنار اقیانوس هند قرار گرفته است و طبیعت منحصر بفردش هر ساله گردشگران زیادی را به آن جذب می‌کند.

در دره بزرگ ریفت در این کشور نخستین نشانه‌های زندگی انسان یافت شده است.

کنیا با اتیوپی، سومالی، تانزانیا، اوگاندا و سودان هم‌مرز است. این کشور از نظر وسعت چهل و هفتمین کشور جهان است.

کنیا یکی از بهترین خاک‌های قاره آفریقا را برای کشاورزی دارد. آب و هوای آن استوایی است. این کشور دو قله بلند معروف دارد: قله کنیا و کلیمانجارو. قله کلیمانجارو در مرز کنیا و تانزانیا قرار گرفته است.

کنیا عضو گروه G15 است که کشورهای ایران، شیلی، اندونزی، نیجریه، سریلانکا، آرژانتین، الجزایر، مصر، مالزی، پرو، ونزوئلا، برزیل، هند، جامائیکا، مکزیک، سنگال و زیمبابوه هم در آن عضو هستند.

سیاست در کنیا :

سیاست در کنیا در قالب حکومت جمهوری دموکراتیک  تعریف می‌شود که رئیس‌جمهور در آن در راس امور قرار دارد. رئیس جمهور کنیا هم رئیس حکومت است و هم رئیس دولت.

این کشور در سال 1963 میلادی از زیر سلطه انگلستان خارج شد و استقلال یافت. این استقلال به رهبری جومو کنیاتا تحقق یافت که تا سال 1978 که دانیل اراپ موی به قدرت رسید، حدود 24 سال زمامدار این کشور بود.

نرخ بیکاری بالا، رواج کارهای غیرقانونی و فقر مهمترین معضلات این کشور هستند. اغلب مردم کنیا زیر خط فقر بین‌المللی (یک دلار در روز) زندگی می‌کنند.

اقتصاد در کنیا

تولید ناخلص داخلی این کشور در سال 2006 میلادی با رشدی 1/6درصدی نسبت به سال پیش از آن، 48/41میلیارد دلار بود.

1/963 میلیون نفر نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند که 75 درصد آنها در بخش کشاورزی مشغول به کار هستند. نرخ بیکاری در کنیا بسیار بالاست و در سال 2001 میلادی 40 درصد از نیروی آماده به کار این کشور بیکار بود.

نیمی از مردم این کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند و نرخ تورم در کنیا 5/14 درصد است. صادرات این کشور شامل چای، صنایع‌دستی، قهوه، مواد پتروشیمی و ماهی است که به کشورهای اوگاندا (9/15 درصد)، انگلیس (3/10درصد)، آمریکا (2/8 درصد)، هلند(9/7 درصد)، تانزانیا (7/7درصد) و پاکستان (9/4 درصد) صادر می‌شود.

محصولات وارداتی این کشور شامل ماشین آلات و تجهیزات حمل‌و‌نقل، محصولات پتروشیمی، وسایل موتوری، آهن و فولاد و مواد پلاستیکی است که از کشورهای امارات متحده عربی (8/11درصد)، هند (8/8درصد)، چین (3/8 درصد)، عربستان سعودی(3/8درصد)، آمریکا (7 درصد)، آفریقای جنوبی (4/6 درصد)، انگلیس (3/5 درصد) و ژاپن(7/4درصد) وارد می‌شوند.

مردم کنیا :

36 میلیون و 913 هزار و 721 نفر در کنیا زندگی می‌کنند. میانگین سنی آنها 6/18 سال است. امید به زندگی در این کشور برای مردان24/55 سال است و برای زنان 37/55 سال.

7/6درصد از مردم آن به ایدز مبتلا هستند و در سال 2003 میلادی 150 هزار نفر بر اثر این بیماری جان خود را از دست دادند.

45 درصد از مردم آن پروتستان و 33 درصد پیرو کلیسای کاتولیک رم هستند. 10 درصد از جمعیت آن هم مسلمان هستند.

زبان رسمی این کشور به دلیل اینکه سال‌ها مستعمره انگلیس بود، انگلیسی است. زبان سواحیلی نیز در این کشور به عنوان زبان رسمی استفاده می‌شود.

ارتباطات در کنیا :

293 هزار و 400 خط تلفن ثابت و 485/6خط تلفن همراه در این کشور وجود دارد. دامنه اینترنتی آن ke. است. 77/2میلیون نفر در این کشور کاربر اینترنت هستند.